Activiteitenbegeleider, het is een vak!

Ze vraagt waar we vandaan komen en op ons antwoord dat we in Leiderdorp wonen, vraagt ze of we partners zijn. We lachen, gieren en brullen dat we dat in veel opzichten wel zijn, maar dat we er toch niet aan moeten denken dat we elkaar ook nog moeten zoenen. En ze lacht, giert en brult mee.

De toon is gezet voor een bijzondere avond in Loosduinen, Den Haag, een dorp in een grote stad, met een prachtige abdijkerk en een molen. Het is al donker, als we het terrein van Woonzorgpark Loosduinen op racen. We spelen vanavond onze voorstelling op het hoge podium van de grote Plaza van dit prachtige complex.

We zijn laat door de verkeerschaos, maar de activiteitenbegeleider en organisator van de avond verwelkomt ons met een vrolijke lach en twee warme cappuccino’s. Tijdens het gehaast opbouwen zien we hoe zij de avond regisseert. Ze straalt een jaloersmakende kalmte uit, heeft oog voor wat er moet gebeuren en dat is véél als er een tachtig-koppig publiek naar de Plaza moet worden gebracht. Het team vrijwilligers draait als een geoliede machine.

Ze observeert, geeft nuttige feedback en handelt waar het nodig of gewenst is. Tegen het einde van onze show, zie ik haar opstaan en naar de entreehal lopen. Daar staat een groepje mensen, er wordt omhelst, er worden handen geschud en ze stelt zich op in het gevormde rijtje. Om de hoek komt een brancard tussen twee in het zwart geklede heren. Een bewoonster van 94 maakt haar laatste reis en ook daar heeft ze aandacht voor. Het beeld raakt me. Ik richt me weer op ons publiek en zing wat ik zing; voor mijn gevoel mooier dan ooit.

Ze komt terug als we ons laatste lied zingen. Ze pakt de microfoon, we krijgen bloemen en ze sluit de avond welbespraakt en vrolijk af voor de bewoners.

‘Wat was het mooi dat jullie We’ll Meet Again zongen, toen mevrouw naar buiten werd gereden. Alsof het zo moest zijn!’, zegt ze later.

We zitten, grappen en grollen nog wat na met haar en twee vrijwilligers, onder het genot van een wijntje. Het leven is een lach en een traan. Ze wacht geduldig tot alle vrijwilligers weg zijn. De Plaza is leeg, de ventilatie zwijgt en ze zit even te genieten van de stilte in de net zo drukke zaal. Ik vraag haar of ze niet weg moet, maar ze wacht rustig totdat wij al onze spullen hebben ingeladen. En dan doet ze zelf het licht uit.

Activiteitenbegeleider, het is een vak!

Dank je wel, Jolanda.