Kleinschalig geluk

Geplaatst op door Monique

singelhof_maasland_nb_overzicht01

In de Singelhof, een locatie van zorgkoepel Pieter van Foreest in Maasland, zijn twee woongroepen Kleinschalig Wonen. Het zijn twee aparte ‘huisjes’ waar zes bewoners met psychogeriatrische problematiek met elkaar wonen. Het voelt ook alsof we de woonkamer van een gezin betreden als we binnenkomen en hartelijk begroet worden. De bewoners zitten met z’n allen aan de koffietafel. Ze vinden het wel bijzonder dat de koffiedames van vandaag speciaal voor hen roze schortjes hebben aangetrokken.

We gaan gezellig bij ze aan de grote tafel zitten. Ze vertellen honderduit over hun ervaringen met het draaien aan de koffiemolen. Over hoe ze in de oorlog (‘de koffie was op de bon’) extra Buisman in de koffie deden, om de schaarse en dure koffie nog een beetje smaak te geven. En we leren wat een ‘loodje’ is. Een half loodje voor een slap bakkie en een heel loodje voor een beste kop koffie.  Ons bakkie scoort een dikke plus in beide huisjes en onze liedjes scoren een ‘onvergetelijk’.

In de week dat Hugo Borst zijn noodkreet van de daken moet schreeuwen, ervaren wij hoe het óók kan. Ons bezoek is een “samen-momentje” voor de bewoners én hun verzorgers. Er is geen voelbare haast of druk. Ze  zingen om het hardst met ons mee. We zien traantjes van ontroering en horen schatergelach van plezier bij beiden. Oude handen pakken de iets jongere en andersom. Zó kan het ook.

‘Ik werk een dag in de week op deze afdeling’, zegt activiteitenbegeleidster Jolanda, en het is hier zo anders en zo fijn!’

Als we onze spullen hebben ingepakt en langs de deur van de huiskamer lopen, zien we dat een bewoonster de was zit te vouwen, want dat heeft ze haar hele leven gedaan, dus waarom nu niet meer.  Kleinschalig Wonen, je gunt het iedereen die noodgedwongen in deze situatie verzeild raakt.

(foto van de site KOW)

Zorgcirkel Saenden 50 jaar ‘huiselijk’

Geplaatst op door Monique

rollatorparking

In 1966 betrokken de eerste bewoners het Katholieke Bejaardenhuis Saenden in Zaandam. Huiselijk moest het er zijn, de kamers moesten voelen als huiskamers en niet als ziekenhuiskamers. Revolutionaire ideeën toen.

Nu in 2016 is het een ‘hartstikke fijne plek’ horen we een mevrouw uit de wijk vertellen, die hier graag komt. ‘Ze organiseren zulke leuke dingen en het is echt gezellig.’ Van één van de vrijwilligers horen we dat ‘die mevrouw daar met die rode blouse, hier tijdelijk is geweest vanwege een medisch incidentje en ze dat ze morgen weer naar huis moet, maar helemaal niet wil en niet weet wat ze zonder ons moet.’

We snappen het. We zingen de mevrouw in de rode blouse in de ogen en ze lacht. Ze vergeet morgen even. Saenden is donderdag een warm badje. Midden in de week dat ze hun 50-jarig jubileum vieren, mogen wij voor een volle, golvende zaal optreden. Het enthousiasme en de gezelligheid strelen ons gemoed.

roos2“Willen jullie ook een gehaktballetje?” wordt ons door zeker zes vrijwilligers gevraagd in de pauze. Ons “Nee, straks misschien, ná het zingen”, wordt zes keer moeilijk geaccepteerd. We zingen en worden toegezongen en als we klaar zijn, zwaait heel Saenden met een zee van ruim honderd rozen; als het aan hen ligt, mogen we terugkomen.

En er waren zeker dertig mensen ‘van buiten’. Wat is het goed als een zorgcentrum zich bewust is van zijn wijkfunctie en een ieder die naar gezelligheid zoekt omarmt en verwelkomt. Het is een voedingsbodem voor verbinding en de dood voor de op de loer liggende eenzaamheid.

Saenden ís huiselijk, ook nu. Van het gebouw van 50 jaar geleden is alleen de prachtige kapel over, de rest is gemoderniseerd. Maar huiselijkheid, dat zit toch vooral in de mensen en dat voelden we.

Saenden, van harte gefeliciteerd met het 50-jarige bestaan. Op naar de 100!
We vonden het heerlijk om een beetje mee te feesten. En een dikke chapeau voor Karen en de haren, die oogstrelend gekleed waren en de bewoners een geweldige week hebben bezorgd. Een diepe buiging!

 

Rare kapsalon!

Geplaatst op door Monique

young-man-thumbs-up

En dat je dan als zoon voor een kennismakingsgesprek wordt uitgenodigd met de evv van je moeder in het verzorgingshuis waar ze net woont, en dat je dan in een kamertje tegenover de evv zit en tussen het verhaal over de medicatie en dat over de dagbesteding even afdwaalt met je gedachten, dat je dan de kamer in je opneemt en dat je door de raampartij achter de evv ziet dat er een echte kapsalon in het complex is aan de andere kant van de gang, dat je nog denkt “Dat is handig, zo alles onder één dak”, en dat je dan een jonge vrouw ziet die haar blouse uittrekt….dat je je toch even in de ogen wrijft, nog een keer kijkt en inderdaad een jeugdige vrouw in een crèmekleurige, kanten beha ziet staan…en dat je dan denkt: “Dá’s een rare kapsalon!” en dat die vrouw dan een wit bloesje aantrekt en een roze schortje met witte balletjes, dat er vervolgens nog een vrouw binnenwandelt, die naar je wijst en je dan ziet dat die vrouw met het roze schortje ook naar je kijkt en haar hand voor haar mond slaat, bloost en sorry gebaart en dat jij haar dan bedankt voor het ‘cadeautje’ door je beide duimen op te steken, omdat de evv toch in haar papieren zit te snuffelen, en dat je dan blijft kijken en de andere vrouw ook, half achter een pilaar, haar bloesje ziet wisselen, constateert dat zij een witte kanten beha heeft, en ook een roze schortje aan ziet trekken, dat je dan nog een keer je duimen opsteekt als zij naar je kijkt en dat je pas weer aandacht hebt voor de evv van je moeder als ze over incontinentiemateriaal begint, en dat je dan het gesprek beëindigt met de vraag: “Heeft u ook het 06-nummer van uw kapsalon voor als ik, uuuhhh, ik bedoel natuurlijk voor als mijn moeder een knip- en scheerbeurt nodig heeft?”

Saenden, 29 september 2016…sorry…we hadden te laat door dat er aan de andere kant van de gang een vergaderkamertje was met ramen die direct uitkeken op de ramen van de kapsalon…

Never a dull moment bij De Koffiemeisjes!

Geplaatst op door Monique

Tussen onze ‘reguliere’ optredens in recreatiezalen en huiskamers van zorginstellingen door, zijn er regelmatig nog iets ‘specialere’.  Die doen niets af aan het bijzondere karakter dat elk van onze voorstellingen sowieso voor ons heeft, maar zijn net even ‘anders’.

burendag

Afgelopen zaterdag waren wij in Buurtcentrum Het Brandt Weer in Koog aan de Zaan, in het kader van de Week Tegen Eenzaamheid. We zongen en speelden voor en met een qua leeftijd zeer gevarieerd publiek uit de wijk Oud Koog en Oud Zaandijk en het werd een in vele opzichten ‘warme’ morgen; het brandde even in Het Brandt Weer! De ouderwetse koffie kreeg een dikke voldoende en er werd verteld, gelachen, gezongen en zelfs getafeltennist (Koffiemeisjes zijn nou eennmaal bijna-alleskunners 😉 …). Er was verbinding!

Aanstaande donderdag zijn we weer in Zaanstad voor een speciale gelegenheid. Deze keer bij het 50-jarig jubileum van Zorgcirkel Saenden. In augustus 1966 betrokken de eerste bewoners van Katholiek Bejaardenhuis Saenden hun kamers; 50 jaar historie en meegroeien met de continu veranderende gezondheidszorg, van bejaardenhuis naar modern woonzorgcentrum. Alle reden voor een hele ‘jubileumweek’ feest. En wij zijn erbij!

Dull moments? Dan moet je niet bij De Zingende Koffiemeisjes zijn!

saenden

Zingen tegen eenzaamheid op Burendag 2016

Geplaatst op door Monique

Het was een moeilijke keuze; welke Kom Erbij-activiteit zouden wij opluisteren met een optreden in de Week Tegen Eenzaamheid?
De aanmeldingen kwamen uit het hele land, van Vlijmen, via Apeldoorn en Bergen op Zoom tot Leeuwarden. Elk initiatief had iets eigens en iets moois, zodat we het liefst bij allemaal waren gaan zingen, maar dat was fysiek en organisatorisch helaas onmogelijk. Uiteindelijk viel onze keuze op Wijkteam Oud-Koog en Oud-Zaandijk.
Hun woorden leken rechtstreeks uit onze breinen geplukt en hun intentie een kopie van de onze:

“De genoemde wijken hebben een groot aantal ouderen waarvan we een groot gedeelte in beeld hebben. Wat onze wens zou zijn met jullie komst, is juist het “naar buiten krijgen” van de mensen die we niet in beeld hebben én de mensen die wel willen, maar het lastig vinden. Wat ik van jullie site lees en proef is dat jullie … een talent lijken te hebben om mensen te betrekken en te verbinden. Dat gun ik onze inwoners nu juist heel hard!  … Wij hebben de visie dat wij mensen willen bereiken via positieve activiteiten en niet op basis van een “probleem”.  Dus … meer aandacht besteden aan hoe leuk/interessant/etc… een activiteit is, dan benoemen hoe goed het bijvoorbeeld eenzaamheid oplost. Daar komt niemand op af.  Wij willen in het kader van preventie ook juist mensen nú al leren kennen zodat ze, áls ze ons nodig hebben, ons goed weten te vinden en de drempel als lager ervaren.
Koffie verbindt! En als er dan óók nog een twee leuke en enthousiaste dames komen zingen, dan kan het alleen maar een succes worden!”

De Week Tegen Eenzaamheid kent alleen winnaars.
Wij wensen alle organisaties die een Kom Erbij-activiteit organiseren, alsmede de mensen die aan die activiteiten deelnemen een prachtige week.

En tegen Coalitie Erbij zeggen wij: dank voor dit inspirerende initiatief. Inspiratie = beweging en Nederland golft deze week!

weektegeneenzaamheid2

 

 

Wie wint een gratis optreden in de Week Tegen Eenzaamheid

Geplaatst op door Monique

 

coalitie-erbij-wte2016-sliders2

Meer dan een miljoen Nederlanders heeft sterke gevoelens van eenzaamheid. Zeker als die langdurig aanhouden, kan dat tot gezondheidsrisico’s leiden, tot isolatie van de samenleving en een verminderd gevoel van welzijn.

Coalitie Erbij, hét landelijke samenwerkingsverband tegen eenzaamheid, vraagt in de Week tegen Eenzaamheid aandacht voor dit probleem. Zij zeggen: Kom erbij! Want eenzaamheid aanpakken begint met het leggen van contact. Door het hele land worden er honderden Kom erbij-activiteiten georganiseerd om nieuwe sociale contacten mogelijk te maken en bestaande contacten te versterken. Van gezamenlijk eten tot een groepswandeling; van workshops tot culturele uitstapjes. Organisaties en ondernemende burgers in het hele land maken de Kom erbij-activiteiten mogelijk.

De Zingende Koffiemeisjes voelen zich erg verbonden met dit thema. Wij zijn van mening dat het voorkomen van eenzaamheid op niet al te hoge leeftijd en het bevorderen van zelfredzaamheid op dat gebied, van groot belang kan zijn. Op tijd sociale contacten leren leggen is cruciaal en elk zetje in de rug daarbij, zoals bij de Kom Erbij-activiteiten, is meegenomen.

Wij gaan dan ook een heel eigen bijdrage leveren aan de Week Tegen Eenzaamheid. Met onze stemmen! Wij weten uit de vele ervaringen, dat zingen met elkaar mensen blij maakt en de eenzaamheid even in de hoek zet.
Wij willen de organisatoren van Kom Erbij-projecten in de Week tegen Eenzaamheid aanbieden om mee te dingen naar een (vanzelfsprekend gratis) optreden van de Zingende Koffiemeisjes ter opluistering van hun activiteit in die week.

En hoe ding je mee? Organisatoren kunnen ons per mail, via onze site of via een DM naar onze Facebookpagina een verzoek toesturen. Geef daarin aan wat je gaat organiseren in de Week Tegen Eenzaamheid en wanneer, voor wie en waar dat is.

Inschrijven kan tot en met woensdag 14 september

Wij trekken in het weekend na de 14e uit alle aanvragen 1 winnaar.
En voor wie uiteindelijk niet wint: diepe buiging voor jullie inzet!

Meer weten over Coalitie Erbij en de Week Tegen Eenzaamheid?
Kijk op www.samentegeneenzaamheid.nl

 

Fouten zijn kansen

Geplaatst op door Monique

vraagteken“Ja?”

De vrouw aan de deur kijkt ons vragend aan.

“Goedemiddag! Wij zijn De Zingende Koffiemeisjes!”

“Ja??”

Alarmbel 1!

“We komen zingen voor uw bewoners?”

“O ja???”

Alarmbel 2!

“Heel leuk, maar daar staat niets van in de agenda hoor.”

Alarmbellen 3, 4 en 5 rinkelen er lustig op los gedurende het volgende half uur. We staan bij het verkeerde huis… Twee personen met dezelfde voornaam en twee  andere personen met dezelfde voor- én achternaam hebben ons de das omgedaan. De verwarring is groot.

We blijven onze vrolijke zelfjes, drinken een heerlijk cappuccinootje met de staf en zingen een mooi liedje voor de bewoners. Ze vinden het jammer dat we weg gaan. 

En als we alle spullen weer hebben ingeladen, belt het huis dat ons wel verwachtte… Drie kwartier later staan we op de plek waar we moeten zijn, met het zweet weliswaar op de rug en nog nahijgend van de race tegen de meedogenloze klok, maar het wordt een prachtige middag vol blijdschap en plezier.

En hoe fouten kansen zijn?  De dag erna krijgen we de opdracht van het eerste huis om op hun Familiedag te komen optreden.

Nu al zin in!

Zingen in familiekring

Geplaatst op door Monique

Tantetje

Zingende Koffiemeisjes zingen, ongeacht gelegenheid, publiek, plaats of tijd.  Vraag ons te komen zingen en we doen het (meestal).  Bij verjaardagsfeesten, personeelsfeesten, jubilea, zomerfestiviteiten, Kerstvieringen, house-warmings, festivals of gewoon… als iemand het nodig heeft.  En als dat dan familie van je is, dan hoeven ze het niet eens te vragen.

Vanmorgen waren we voor het eerst Zingende Koffiemeisjes in familiekring. Dat voelde voor Koffiemeisje 1 wel wat anders. Toen haar ‘tantetje’ (85) de deur open deed, keek die ons zo wantrouwig aan, dat het bewijs dat onze komst een ware verrassing voor haar was ervan af droop. Pas toen ze haar nichtje herkende achter het roze schortje, lachte ze, hardop en vrij.

Wij zongen.  Haar zus, zoons en schoondochters serveerden gebak.  En tantetje lachte. Ze zong mee, ze draaide gewiekst een heel bakje koffiebonen door de stugge molen.  Onze veel te sterke koffie kreeg een 10! (familieoordeel…)

Voor tantetje een andere zaterdagmorgen, een nieuw geluid, een vrolijke gedachte en bovenal een fijne herinnering.  Het moment van vertrek schuurde even; bij de deur een traantje, een dankbare lach en liefdevolle omhelzing.

‘Dit pakt niemand ons meer af’, zei nichtje/Koffiemeisje 1 tevreden en helemaal-geen-nichtje/Koffiemeisje 2 had er voor haar gevoel opeens een familie bij.

 

Saartje’s keuken

Geplaatst op door Monique

‘Jullie passen met jullie serveerwagen en schortjes zo in Saartje’s Keuken’, zegt Inge, de Activiteitenbegeleidster van WZH Hoge Veld.

We lachen, want dat horen we wel vaker.

‘Ja, lach maar, maar ik bedoel onze echte “Saartje’s keuken” hoor’, zegt ze.

Saartjes keukenWij kijken haar onbegrijpend aan en dan neemt ze ons mee naar de eerste verdieping, naar Saartje’s keuken. Elke Woensdag is die open en gaan de bewoners er op bezoek. Ze praten over vroeger, ruiken aan producten uit die tijd, vertellen elkaar over de werking van het oude fornuis, voelen aan de oude emaillen pannen en zijn even terug in de tijd.

‘En op de andere afdeling hebben we een oude werkbank met gereedschap, voor de mannen.’

WZH Hoge Veld bestaat dit jaar tien jaar en ter gelegenheid daarvan treden wij op in vijf huiskamers. Het wordt een heerlijke, vrolijke, gekke en ook ontroerende middag. Naderhand laat Inge me één van haar foto’s zien, van twee elkaar grijpende, oude handen.

‘Kijk”, zegt ze. ‘Dit gebeurde toen jullie Het Dorp zongen. mooi hè!’

Van Saartje’s keuken tot de lieve lach van de oneindig betrokken Inge en Marion: dé verbeelding van hoe goed het in een verpleeghuis kan zijn.

Handen

(Dank aan Inge voor de foto)

 

Vakantie!

Geplaatst op door Monique

ZonnebrilDeze week speelden we de laatste twee voorstellingen voor de zomervakantie. We kijken terug op een prachtig eerste seizoen, dat bol stond van de ervaringen en belevenissen.

Van de eerste try-out bij de Hof van Alkemade in mei vorig jaar, tot de onvergetelijke Kersttoer, waarbij wij zoveel harten wisten te raken en zelf zo geraakt werden door de reacties. Van uitbundige zangfestijnen bij onze XL shows voor groot publiek naar ingetogen, maar hartverwarmende koortjes die ontstonden bij onze optredens in de huiskamers.

We zetten, met de hulp van ons publiek, ettelijk ouderwets bakkie koffie, maar moesten maandag constateren dat we het nog niet helemaal onder de knie hebben…soms kregen we een tien en de volgende keer een drie. We raceten rond met onze koffiemolens van Leiden tot Delft, van Hazerswoude tot Raalte en van Heemstede tot IJmuiden. We versleten toch zeker een plaksnor of dertig, ontmoetten ontelbaar veel mooie mensen en zongen heel vaak over dorpen die niet meer bestaan, zonder ooit verveeld te raken.

OliverEn we constateerden dat we onze missie onverminderd voort kunnen zetten, dat muziek maken en zingen wérkt en dat zorgorganisaties dat ook oppikken en ons werk zelf omarmen en vaker met de mensen zingen.

Toen wij woensdag onze spullen opruimden na een heerlijke morgen bij Activite Noorderbrink, werd ik aangesproken door een medewerkster.

“Ik moet jullie bedanken! Ik heb vanmorgen ontzettend mijn best gedaan om die mevrouw daar mee naar beneden te krijgen. Ze doet nooit mee aan de activiteiten en zit vaak alleen op haar kamer. Maar uiteindelijk lukte het me en kwam ze mee. Ze heeft zo enorm genoten, dat ze zich net heeft ingeschreven om voortaan van haar kamer gehaald te worden voor de andere activiteiten. Dus hartstikke bedankt.”  Mission accomplished, hier doen we het voor!

Wij gaan nu drie weekjes opladen, drie weekjes weer even aan de Senseo, drie schortloze weekjes, maar zijn midden augustus weer terug om dit prachtige werk te hervatten.

Wij wensen u een heerlijke zomer!