U vraagt, wij draaien (aan veel meer dan alleen de koffiemolen)!
Als wij onze schortjes aan hebben, dan worden we regelmatig tot ‘de helpenden’ gerekend in de zorginstellingen waar we optreden. Niet eens altijd als koffieschenkers, maar we zijn, in roze, universeel inzetbaar.
Een scene van afgelopen woensdag in Woonzorgcentrum Abtswoude in Delft:
Terwijl wij onze spullen aan het klaarzetten zijn, wordt Ilonka aangeroepen.
‘Mevrouw! Mevrouw! Mag ik u iets vragen?’
‘Maar natuurlijk mag u dat.’
‘Wij proberen een boodschappenlijstje te maken, maar mijn pen doet het niet meer. Kunt u een pen voor mij halen?’
Ilonka zet haar kar met boxen en statieven aan de kant, loopt terug naar de receptie en scoort een pen.
‘Hier is een pen hoor, mevrouw. Hij is van de receptie en ze willen hem wel graag terug’.
Ze wil zich omdraaien om haar kar met spullen weer op gang te brengen, maar wordt subiet teruggefloten.
‘Ja, dank u, maar mag ik u nog iets vragen? Zij kan niet schrijven en ik kan niet zien, kunt u even voorlezen wat er op ons lijstje staat?’
En Ilonka lacht, ontcijfert de hanenpoten, leest voor en maakt twee mensen opgelucht en blij.
En toen hadden we nog niet eens gezongen!
ZK3
De recreatiezaal van Groot Hoogwaak in Noordwijk biedt uitzicht op druilerige duinen. Dankzij de grote ramen is het er licht en gezellig, maar het plafond is laag en het is lastig om het geluid optimaal te krijgen. Terwijl wij geconcentreerd op en neer lopen en wat stukjes zingen tijdens het sound-checken, begint het publiek langzaam binnen te druppelen. Een van de eerste bezoekers is een mevrouw die met haar rug naar het podium gaat zitten. Zo lang wij nog in ons ‘werkkloffie’ zijn, keurt ze ons geen blik waardig, maar als wij opgedoft en in onze roze schortjes, van achteruit, de zaal binnenlopen, lichten haar ogen op en lacht ze ons enthousiast toe.
‘Wat zien jullie er geweldig uit! En wat zijn jullie fantastisch!’ Ze kijkt Ilonka vorsend aan en wenkt haar.
‘Weet jij eigenlijk wel dat jij sprekend op die donkere van K3 lijkt! Die zijn ook fantastisch hoor, K3. Die komen uit België.’
Ze heeft een heerlijke ochtend, evenals haar huisgenoten. Ze lacht, ze zingt, ze schatert en klapt. En ik denk maar zo dat ze ‘Oma’s aan de top’ of ‘Oya lélé’ niet echt gemist heeft.
En ze had nog een beetje gelijk ook, er is sprake van enige gelijkenis…en ik bedenk me ineens dat de gepensioneerde K3-Kristel toch niets meer te doen heeft..,,,..zou ze misschien…….het 3e Zingende K-K-Koffiemeisje…….ZK3…….nèèhhh!
Stichting Achtzaam verspreidt de kracht van aandacht
“1 op de 3 personen in Nederland voelt zich alleen of eenzaam. Stichting Achtzaam wil hier graag iets aan doen…. Een luisterend oor, regelmatig persoonlijk contact en iemand die u echt op weg kan helpen. Ofwel: achtzaamheid.”
Hoe mooi is het, als je mensen of organisaties tegenkomt, die ‘jouw’ doel nastreven. Enkele maanden geleden lazen wij een tweet van Stichting Achtzaam en er was onmiddellijk herkenning in hun missie om ‘eenzaamheid onder ouderen proactief en preventief aan te pakken met de kracht van aandacht’.
Wij doen dat als Zingende Koffiemeisjes met muziek en interactie, zij met luistercoaches, die hun cliënten een jaar lang aandacht geven en zelfredzaam maken.
We zochten contact, ontmoetten elkaar, wisselden enthousiasme uit en waren deze week zeer bewust onderdeel van hun ‘Week voor achtzaamheid’ met een vrijwillig optreden bij Zorgcentrum Groot Hoogwaak in Noordwijk.
Wij wensen Stichting Achtzaam heel veel succes met het vinden van vrijwilligers en uitrollen van hun plan en we hopen op een zinvolle en mooie samenwerking.
Ook luistercoach worden? Kijk eens op de site! www.achtzaam.nl
In de achtbaan
In de hal van Zorgcentrum De Stevenskamp in het Overijsselse Heeten, staat een witte berk, die rijkt tot dwars door het systeemplafond. Aan de takken hangen kleurige, versierde flesjes. Het is een ‘wensboom’, met wensen en wensjes van de bewoners. De actieve Vrienden van De Stevenskamp hebben het hun missie gemaakt om die wensen financieel uit te laten komen.
Het zijn gevarieerde verlangens. De één wil met de hele familie naar Amsterdam. De ander wil elke maand een bosje bloemen. Eén mevrouw wil graag naar haar geboortedorp Lettele, op luttele afstand van Heeten.
Wij bouwen onze installatie op in de recreatiezaal en ontmoeten daar één van de bewoners. Ze is er één van het ’75-maar-nog-ondeugend-soort’.
‘Nee, ik wens jullie veel plezier, maar ik kan niet blijv’n, zegt ze met een Sallandse tongval.
Als wij ons best doen haar over te halen, wijst ze dat gedecideerd af, want ze heeft morgen een drukke dag en dan zou het haar teveel worden. Ze gaat morgen naar de Efteling. Haar wens!
Ze is er heel lang geleden geweest en op onze vraag wat ze daar allemaal gaat doen zegt ze: ‘In de achtbaan!’ en nog lachend om onze bezorgde blikken, rolt ze in haar stoel naar haar kamer.
Als wij vanmorgen, na onze tour door Overijssel van gisteren, de koffiekopjes wassen en opruimen, zwiert zij in onze gedachten door de loopings van de Python, valt schaterend bijna 40 meter naar beneden in de Baron 1898 en gilt als een tiener in Joris en de Draak. En haar begeleiders passen op haar tas. Want dat ‘heurt er bie’!
In stijl
We hebben een nieuw vervoermiddel, een nieuwe vintage gadget, een nieuw maatje!
Verplaatsten we ons eerst met een leuk, verrijdbaar en volgepropt karretje van een bekend Zweuds meubelmerk door de gangen van het verzorgingshuis, nu doen we dat geheel in stijl met een echte, antieke serveerwagen uit de jaren 60. Al onze ouderwetse koffiespullen passen erop alsof ze ervoor gemaakt zijn. En laten we eerlijk zijn, de antieke koffiemolen, de bloemige kopjes en de koffiebus komen toch veel beter tot zijn recht op een leeftijdgenoot.
Morgen krijgt hij zijn vuurdoop in Heemstede.
Rozen
Het is elke keer weer een feestje als we in onze setlist ’24 rozen’ van Toon Hermans kunnen opnemen. Dit liedje komt namelijk altijd met een paar bonussen.
Ten eerste mogen we dan altijd rozen uitdelen aan ons publiek. En wat is nou leuker dan dat? Nou, misschien dat je vervolgens, tijdens het zingen van het nummer, wordt toegezwaaid door een zee deinende rozen. Die aanblik en de lach erachter is goud waard.
Maar een ander extraatje zit hem in de tekst van het lied. We zingen nooit de woorden die uit Toon Hermans’ pen vloeide, al waren die vrij briljant. We passen de tekst aan, proberen een vleugje kennis van de plaats waar we zijn erin te brengen. In Haarlem ging het over Jopenbier, in Roelofarendsveen over de Kagerplassen en in Alphen over Avifauna. En morgen, als we in het Haagse Loosduinen gaan zingen, gaat het over het Zuiderpark en ADO. Het is een genoegen om er elke keer weer iets bijzonders van te maken…en het rijmt zo lekker!
14 snelle treinen op een Haags station
2 enorme scheuren in een nachtjapon
16 schorre merels in het Zuiderpark
1 verdwaalde tuinman met een hark
En 36 zusters waar ik zo van hou
En 24 rozen, 24 rozen, 24 rozen voor jou!
Morgen witte. Ik las dat je die geeft uit respect, vriendschap, hoop en eerbied.
Bij deze!
Eigenzinnig voertuig
Wat zou ze hebben gedacht?
Een rollator? Ik? Dan toch zeker een hippe!
Of zou ze inmiddels patent hebben aangevraagd op haar uitvinding, “De rollator-identificator”, want hoe vind je je eigen rollator nog terug tussen alle anderen? Kleren maken de rollator! Toch?!
Eén ding is zeker: het is een eigenzinnig voertuigje. Zo benieuwd of je dat ook zou kunnen zeggen over de vrouw die hem aankleedde.
Wij gunnen elk zorghuis een Harry!
Harry van den Berghe is muziektherapeut bij Florence, multi-instrumentalist, zanger, motivator en de lieveling van menig bewoner. Elke donderdagmiddag tussen half twee en drie is er een zang- en dansfestijn in Florence
Mariahoeve. Om kwart voor één zit de eerste vaste gast al klaar; een mooie, vrolijke vrouw met zilvergrijs haar, in een zachtgroen mantelpakje. Ze grapt en grolt met Harry en hij met haar. We spreken af dat we een paar nummers met hem zullen spelen om twee uur en gaan zelf nog wat huiskamers af op de afdelingen voor jong-dementerenden. Intens geraakt door wat we daar meemaken, komen we even na tweeën de lift uit en belanden in een waar muziekfeest. De dansvloer is afgeladen. Er wordt geswingd, gezongen, gelachen, plezier gemaakt. Iedereen is gelijk, ziekte bestaat even niet. Vrijwilligers dansen met rolstoelers. Wie niet goed ter been is, zit aan de rand van de dansvloer en zingt en klapt mee. Bij Dancing Queen, dat we samen spelen met Harry en drummer Martin, gaat het dak eraf; zweetdruppels, vreugdekreten, zwaaiende armen. In het hol van de leeuw, wordt O, O, Den Haag luidkeels meegezongen. Wat een sfeer en wat een bewijs dat muziek verbindt, losmaakt en gewoon hartstikke nodig is!
‘Oh…is het nu al afgelopen?’ klinkt het als Harry tegen half vier aankondigt dat dit het moet zijn voor vandaag. De vrouw in het groene mantelpakje gaat als laatste weg. Ze loopt op Harry af, zoent hem op beiden wangen en volgt haar rollator naar de lift. Wij gunnen elk huis een Harry!
Zingen bij Florence Mariahoeve op De Dag Van De Verpleging
Bij elk bezoek dat wij brengen aan zorginstellingen in ons land, ontmoeten we ze: die lieve, daadkrachtige, onmisbare, sterke mensen, die er vanzelfsprekend voor opgeleid zijn, maar er soms ook voor geboren lijken te zijn om te zorgen voor hun medemens. Op 12 mei staat de spot op hen gericht.
Wie kent haar niet, The Lady With The Lamp, Florence Nightingale, een Britse verpleegster, pionier en grondlegger van de moderne verpleging. Jaarlijks, op haar verjaardag is het Internationale Dag Van De Verpleging en is er bijzondere aandacht voor de waarde en bijdrage van verpleegkundigen en verzorgenden aan de gezondheidszorg. En terecht.
In vele zorginstellingen zijn er op en rond die dag kleine en grote activiteiten. Zo ook bij Expertisecentrum Florence Mariahoeve in Den Haag, waar wij op de afdelingen gaan zingen en een feestje gaan bouwen.
Wij wensen alle verpleegkundigen en verzorgenden een fijne Dag Van De Verpleging!
Zingen van hart tot hart 