WZH Hoge Veld – Zingen van hart tot hart

‘Jullie passen met jullie serveerwagen en schortjes zo in Saartje’s Keuken’, zegt Inge, de Activiteitenbegeleidster van WZH Hoge Veld.

We lachen, want dat horen we wel vaker.

‘Ja, lach maar, maar ik bedoel onze echte “Saartje’s keuken” hoor’, zegt ze.

Saartjes keuken Wij kijken haar onbegrijpend aan en dan neemt ze ons mee naar de eerste verdieping, naar Saartje’s keuken. Elke Woensdag is die open en gaan de bewoners er op bezoek. Ze praten over vroeger, ruiken aan producten uit die tijd, vertellen elkaar over de werking van het oude fornuis, voelen aan de oude emaillen pannen en zijn even terug in de tijd.

‘En op de andere afdeling hebben we een oude werkbank met gereedschap, voor de mannen.’

WZH Hoge Veld bestaat dit jaar tien jaar en ter gelegenheid daarvan treden wij op in vijf huiskamers. Het wordt een heerlijke, vrolijke, gekke en ook ontroerende middag. Naderhand laat Inge me één van haar foto’s zien, van twee elkaar grijpende, oude handen.

‘Kijk”, zegt ze. ‘Dit gebeurde toen jullie Het Dorp zongen. mooi hè!’

Van Saartje’s keuken tot de lieve lach van de oneindig betrokken Inge en Marion: dé verbeelding van hoe goed het in een verpleeghuis kan zijn.

(Dank aan Inge voor de foto)

HogeVeldbew Soms hangt er een lach aan de dag. We verlieten vanmorgen proestend van het lachen ons dorp, nadat we de teckel van Ilonka met de grootste moeite uit haar netkousen hadden bevrijd.

Wij gingen op bezoek bij de bewoners van Hoge Veld in Den Haag, een woonzorgcentrum dat is gespecialiseerd in zorg bij dementie. Wat een warm, vriendelijk en licht huis! Een prachtige gelegenheid om ons nieuwe programma De Zingende Koffiemeisjes S uit te voeren.

Zingen in de huiskamers, voor kleine groepjes bewoners, is een heel andere ervaring dan in de recreatiezaal voor een groot publiek. Het contact is persoonlijker en emoties zijn voelbaarder. Een uitgestoken hand wordt eerder gepakt, een traan sneller gezien en een meezingende stem beter gehoord.

Een lieve vrouw in een rolstoel, die haar pop wiegt in haar armen en ons geamuseerd gadeslaat, barst uit in lachen als we op z’n onvervalst Amsterdams De Jantjes zingen. “Hahaha, ze zijn nog aangeschoten ook!”

Dementie is een op veel vlakken pijnlijke ziekte. Maar ondanks het verdriet dat onmiskenbaar aanwezig is in deze huizen, is er zeker ook die bevrijdende lach en de niet-vergeten humor. Ook vandaag weer. En misschien doen we dit óók daarom zo graag.